20 januari ofwel vrijdag jongsleden zijn we een dag met de twentsewensambulance naar Zeeland geweest. Ik wou eerst ook naar gmi ,maar dat kon ik emotioneel niet aan ja, dat was te heftig. Dus op naar zeeland dat was een lange rit.
Eerst gingen we naar Breskens, helaas was de visafslag gesloten dus konden wij geen visje eten.
Toen gingen we naar de camping De Elsenhof zoals de meeste van mijn naasten weten heb ik daar 20 jaar jeugdwerk gedaan. Het was fijn om de familie de Bruyne te ontmoeten en we hebben daar net als de eerste keer wafels gegeten. Na ruim 2 uur zijn we naar vrienden gegaan die ook in zeeland wonen, ook dat was een fijne ontmoeting.
En toen moesten we helaas terug en was ik erg vermoeid, daarom hebben wij helaas een afspraak af moeten bellen die we hadden met een goede vriendin. Het was een moeilijke beslissing maar het kon niet anders.
Op deze dag hebben wij een hoop foto's gemaakt die zet ik allemaal in mij digitale fotoalbum en stuur ik binnenkort naar jullie op.
Ja, het was een geslaagde dag!
Vriendelijke groet Jan
|
|
|
Publiciteit voor de TWA in de Dinkelland Versie |
|
Naar aanleiding van de wens van Annick voor haar opa, is er een mooi stuk geplaatst in de Dinkelland Versie.
|
|
Wens opa Harrie en spreekbeurt |
|
SPREEKBEURT TwentseWensambulance vervult wensen van Annick Bruggink
Onvergetelijk weekend voor opa Harrie
TwentseWensambulance is er voor jong en oud. Dat ervoer Annick Bruggink uit Ootmarsum.
De Ootmarsumse familie Bruggink kwam tijdens het stadsfeest 'Boeskool is lös', vorige zomer in Oldenzaal, in aanraking met de TwentseWensambulance (TWA).
Na een rondleiding in deze ambulance vatte dochter Annick direct het idee op om daar haar spreekbeurt over te houden. Dat idee werd alleen nog maar versterkt toen ze tijdens de rondleiding hoorde wat termen als 'terminaal' en 'preterminaal' inhouden. Haar moeder Cindy legde dat uit en vergeleek die woorden met de situatie, waarin Annicks opa Harrie Koops verkeerde. " Als dat zo is, dan moeten we ons nu aanmelden, zodat we hem een onvergetelijk weekend kunnen aanbieden", reageerde Annick.
De familie Bruggink hoefde daar geen moment over na te denken.
De wens om opa Koops een bijzonder weekend te bezorgen, werd aangemeld.
In september is de familie met opa een weekend weggeweest. Dat kon dankzij de TwentseWensambulance en het vakantiepark Veluwemeer.
Opa kon liggend worden vervoerd in de ambulance. Dankzij een bak achter de ziekenauto, waarin de scootmobiel en de rollator een plaats vonden, kwamen ook deze hulpmiddelen op de plaats van bestemming. "Het was voor mijn opa een complete verrassing toen we hem op vrijdag met de ambulance ophaalden", aldus Annick. "Het vervoer naar het Veluwemeer was vervolgens geen enkel probleem. Daar hebben we met opa echt een fantastisch weekend gehad. En na het weekend, op maandagmorgen, kwam de ambulance om opa op te halen en weer naar huis te brengen. Zijn stralende en dankbare ogen vergeet ik echt nooit meer."
Annick wilde haar blijdschap delen met haar klas en dus was haar onderwerp voor een spreekbeurt al snel gevonden. "Ik heb dit met mijn juf Sofie besproken en die vond het een geweldig idee. Vervolgens heb ik samen met mijn moeder een gesprek gehad met de TwentseWensambulance. Zij vonden het een prachtig initiatief en ze wilden zelfs met de ambulance naar mijn school De Meander komen. Cor Havelaar was degene, die met deze ambulance naar Ootmarsum kwam tijdens mijn spreekbeurt."
Annick vertelde in de klas met behulp van een powerpoint-presentatie over de TwentseWensambulance en als klap op de vuurpijl mochten de kinderen een kijkje nemen in deze ambulance. Annick kreeg na afloop een goed cijfer voor haar spreekbeurt, maar belangrijker was dat ze haar klasgenoten liet weten dat deze ambulance een wens in vervulling wil laten gaan voor kinderen, maar ook voor mensen van pakweg 90 jaar. De TwentseWensambulance rijdt altijd. De organisatie is bezig om een aangepaste kinderambulance te krijgen. Als deze ambulance er is, dan wil Cor Havelaar het voertuig ook laten zien aan de leerlingen van De Meander.
|
|
Beste vrijwilligers
Langs deze weg wil ik jullie nogmaals bedanken voor het onvergetelijke moment
dat het mogelijk was om mijn moeder toch op mijn feestje te krijgen.
Het was een geslaagde verrassing, vooral voor de aanwezigen die er wel eens
over gedroomd hebben om nog eens een feest mee te maken met moeder en oma.
Ik wil jullie bedanken voor de goede zorgen voor mijn moeder.
Vriendelijke groet,
Harry Bresters
|
|
We hebben het echt helemaal fantastisch gehad. Mede dankzij Henk en Yvonne. De dag klopte helemaal. Op een klein momentje op de pier na. Maar dat was na een duidelijk kwartiertje ook goed opgelost. Ciska was de dag erna nog helemaal af, we waren 23.45 uur thuis, maar dat was het dubbel en dwars waard. Voor ons was het laat dus laat staan voor Henk en Yvonne die nog helemaal naar Enschede moesten!
Deze foto s geven een mooie impressie voor deze dag.
Met Sportieve Groet,
Nina, Ciska en Robert.
|
|
In ons ziekenhuis MST wordt er zo nu en dan gebruik gemaakt van de Twentse Wensambulance.
Zo is op woensdag 20 september j.l. een wens in vervulling gegaan van een patiënt die ruim 2 maanden opgenomen ligt in het thoraxcentrum. Tijdens opname hebben er zich een aantal complicaties voorgedaan waarvan meneer nu moet herstellen. Meneer komt uit de buurt van Emmen en wilde graag naar ‘t Twickel in Delden. Om 10 uur ’s morgens hebben wij meneer en zijn vrouw opgehaald van de D2 en rond 11 uur kwamen we aan in Delden. Hier hebben we de strand brancard uit de aanhanger gehaald en meneer hierop gelegd. Tijdens een wandeling door de tuinen hebben meneer en zijn vrouw kunnen genieten van de natuur. In het theehuis hebben we een kopje koffie gedronken en een Twickel tosti gegeten. Vervolgens langs de rest van de tuinen weer richting de ambulance gelopen. Rond 14 uur waren we weer terug op de afdeling.
Meneer vond het een geweldige dag en heeft hier weer positieve energie uit kunnen putten. Dit zal hem zeker goed doen in het verdere herstel.
|
|
Nog een keer wilde onze (schoon)vader, opa en liefhebbende echtgenoot, naar zijn geliefde eiland Texel. Nog één keer de vuurtoren zien, nog één keer aan het strand de zilte lucht ruiken. Het eiland was hem alles. Elk jaar is hij daar één of meerdere keren geweest, samen met zijn vrouw en/of kinderen en kleinkinderen. Winkelen in Cocksdorp, wandelen of fietsen over de Sluftervallei, uitwaaien bij Paal 28 en koffie met gebak op de kop van het eiland.
Zondag om 10.00 uur arriveerde de TWA bij het huisadres in Harderwijk, met Bram en Nelly als begeleiding. Na een korte kennismaking gingen wij dan onderweg. Vader wilde graag via de dijk Lelystad-Enkhuizen. Dus rustig reden wij daar overheen en goed halverwege een korte stop. Met de achterdeur open kon hij even genieten van het uitzicht.
Een uur later waren we bij het veer naar Texel en was de de familie (kinderen en kleinkinderen) helemaal compleet. Gezamenlijk maakten wij de overtocht. Best bijzonder om iedereen bij elkaar te hebben en dit nog te mogen beleven. Het was ook overduidelijk dat vader dat ook wist en hier in stilte enorm van genoot.
Aangekomen op het eiland reden we naar de vuurtoren. Via een hek kon de ambulance achteruit naar de vuurtoren rijden. Vader was niet meer bij machte om in de rolstoel of met de brancard naar boven te gaan. De achterdeur ging open, vader rechtop op de brancard, moeder er bij en zo konden zij beiden nog even genieten van “hun momentje”. Na een half uurtje stuurde Bram de ambulance op een andere weg een paar honderd meter achteruit en daar stond hij dan boven aan het strand.
Beschut van de wind tussen de achterdeuren van de auto en in de warmte van de zon, genoot vader van het uitzicht op het stand van Texel. Zelfs voor een stoel voor moeder was gedacht. De kinderen liepen lekker over het strand, de kleinkinderen lieten hun vliegers in de wind of zochten mooie schelpen voor hun opa. Vader en moeder hebben bijna een uur bij elkaar gezeten en genoten met volle teugen van alles wat ze hoorden en zagen. “Nu wil ik graag weer naar huis toe”, waren de woorden van vader die het einde van zijn laatste verblijf op Texel aangaven. De terugreis op de boot verliep rustig en via een andere route reden wij terug naar Harderwijk. Om 19.00 uur waren ze weer thuis en werd vader lekker in bed gelegd.
Beste mensen van de Twentse Wens Ambulance, beste Bram en Henny, namens onze (schoon)ouders, de kinderen en kleinkinderen heel hartelijk bedankt voor de goede zorgen. Op korte termijn is het nog mogelijk gemaakt om “de Burgemeester van Texel” nog even op “zijn” eiland te krijgen. Dit zal hem en ons sterken naar dat wat komen gaat.
Met grote dank aan:
de Twenste Wens Ambulance
Rinus voor het snelle regelen
Bram en Nelly voor de begeleiding
Noot:
25 augustus is vader overleden. De afscheidsdienst is gehouden met gedachten aan Texel
|
|
Allerliefste mensen van Twentsewensambulance,
ik had al veel eerder willen reageren ware het niet dat door de achteruithollende gezondheidstoestand van mijn vrouw Marian de tijd me heeft ontbroken.
Inmiddels ligt Marian in het hospice en wachten we op het moment dat ze in zal slapen.
8 juli jl. hebben jullie haar laatste wens in vervulling doen brengen;
aanwezig zijn bij de diploma-uitreiking van onze zoon in Breda
die, na een emotioneel heftig jaar als gevolg van de terminale ziekte waar zijn moeder aan lijdt, toch wist af te studeren
een huzarenstukje waar zijn moeder (en ondergetekende, zijn vader) apetrots op was
en dat wilde tonen door bij de diploma-uitreiking aanwezig te willen zijn
gezien haar lichamelijke en geestelijke gesteldheid was met eigen vervoer gaan geen optie
toen verscheen daar Twentewensambulance
met Marinus aan het stuur en Coby als verpleegkundige
met hen is het gelukt;
onze zoon glunderde voluit zijn ernstig zieke moeder te zien in Breda
(wijzelf wonen in Zwolle waar ze ook opgenomen is)
en ook mijn vrouw zelf sprak de dagen na de bewuste dag vol trots over hem en dat ze er bij aanwezig had kunnen zijn
na 8 juli is ze heel hard achteruitgegaan
en inmiddels opgenomen in het hospice in Zwolle
Coby en Marinus boden hun hulp vaker aan
nu kan ik zeggen dat die hartverwarmende hulp niet meer herhaald zal kunnen worden
gezien de verslechterde situatie
maar wat is het een onvergeetlijke belevenis geworden voor ons alledrie (moeder, vader en zoon)
een belevenis die het leven toch zo de moeite waard maakt
met ontroering dank ik u allemaal en Coby en Marinus in het bijzonder
eigenlijk zijn er helemaal geen worrden voor; zo mooi!!!!
dat ik het toch probeer is slechts een kleine tegemoetkoming
als ik eens wat terug kan doen; GRAAG!!!!
namens mijn vrouw Marian
zoon Sjors
en mezelf; EEUWIG DANK
met lieve groet
Jan Gerritsen |
|
Wens fam. Slaghuis 10 juni 2011 |
|
Allereerst wil ik mijn complimenten maken over jullie organisatie.
Het was perfect geregeld.
Ingrid Woltinge en Ilona Spoolder zijn fantastische meiden.
Daar waar nodig stonden ze er.
Vanaf het moment dat onze moeder door de dames is opgehaald tot het moment dat ze 's avond in bed lag
zijn ze bij haar gebleven.
Het was voor onze moeder en oma een onvergetelijke dag.
Ze heeft genoten van het begin tot het eind en wij(de familie) niet minder.
Zij vertelt nu tegen iedereen die het maar horen wil, dat ze zo'n prachtige dag heeft gehad.
Wij willen jullie heel hartelijk bedanken.
De hartelijke groeten
namens de hele familie
Wilma Slaghuis
|
|
Ik wil jullie even bedanken dat jullie het hebben mogelijk gemaakt dat Eric zondag met de wensambulance naar Ugchelen is gebracht om bij onze dweildag te zijn
Ook was het heel prettig dat Minie en haar man erbij waren (Minie is vorig jaar ook meegeweest naar Duitsland)dat was lekker vertrouwd voor iedereen
De dweilband Ditist heeft enorm genoten van deze dag maar niet alleen wij ook het publiek, ze kenden Eric nog van toen hij grote trom speelde en van vorig jaar toen hij in de rolstoel aanwezig was
De twee bijgevoegde foto’s heb ik toe gemaild gekregen van een fotograaf die er zondag was
Ook op het gastenboek van onze site www.ditist.nl staan hele leuke reacties van mensen die zondag in Ugchelen waren en binnenkort komen onze foto’s ook op de site
Ik vind het heel gaaf dat jullie dit allemaal mogelijk hebben gemaakt onze dank is zeer groot
Groetjes Silvia Maatman
Dweilband Ditist
|
|
Nog 1x vissen en naar het zwembad |
|
Beste Barthina en bestuur,
Heel hartelijk bedankt voor het uitvoeren van Peters laatste wens .Het is voor hem en gezin een geweldige middag geweest .Heel veel dank aan Jeroen en Henk die dit in alle rust en inzicht het mogelijk hebben gemaakt. Ik stuur foto s mee met een paar uit het zwembad waar hij met zijn vrouw Brigitte even een moment hadden aan de rand van het bad .Er zijn meer dan 300 foto s en heel wat film gemaakt die nu verwerkt worden en naar jullie toekomen voor de promotie film .Dit bericht van mij is voor jullie en voor de site komt er een stuk van de familie .Er is gistermiddag tevens wat geld ingezameld maar er komen meer donaties dat staat vast .De wens van Peter is uitgenomen door jullie en heeft het gevolg gehad dat Peter en Brigitte s nachts 4.00 uur pas in slaap vielen door de verwerking van alle mooie momenten. Nogmaals van mijn kant het was geweldig
|
|
ENGELEN BESTAAN Zoveel lange dagen En nog langere nachten Tussen dokters, zusters en andere krachten…. Ach, ze doen het goed, ik heb niets te klagen. Maar toch….. Nog een keer naar mijn eigen home Al was het maar voor even. Nog eventjes als in een droom Te voelen:’ Ja, hier ligt mijn leven!’ De vissen in mijn eigen tuin te zien. Tussen eigen spullen, met mijn eigen Mien. Maar ach…… Met dit halve lijf, voortijds versleten Kun je dat voorgoed vergeten. Dan zouden engelen moeten komen Die je optilden en die je samen Als op hun vleugels mee naar huis toe namen. Maar die engelen bestaan alleen in dromen. Of niet? Nee, die engelen bestaan verdraaid! Ze hebben zelfs een eigen site: Twentsewensambulance.nl: Dank jullie wel! Johan en Elly Grunder |
|
|
|
|
|
